Dünya'yı tümden yok edecek silahlara, bombalara sahip devletler bir seferde daha çok insan öldürüp, daha çok tahribat yapacak yeni silahlar üretme peşindeler. Büyük bir silahlanma yarışının içinde bir birlerine üstünlük kurarak sömürü ve egemenlik alanlarını koruma ya da genişletme sevdasındalar... Ve en korkutucusu da, bu silahları kullanacak zihniyete, ahlaka sahip olmaları. Zaten kullanmıyacaklarsa niye üretsinler ki?...Sınırsız bir sahip olma, hükmetme güdüsüne sahip olan egemen zihniyet ve bu zihniyetin sahibi bir avuç insan iktidarlarını, sömürü güçlerini kaybetmemek ve daha da fazlasını elde etmek için büyük çoğunluğun aleyhine her türlü çılgınlığı yapmaktan çekinmeyeceklerini geçmiş ve bugün göstermekte.
sömürü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sömürü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
13 Ocak 2016 Çarşamba
Hidrojen Bombası ve İnsanlık
Dünya'yı tümden yok edecek silahlara, bombalara sahip devletler bir seferde daha çok insan öldürüp, daha çok tahribat yapacak yeni silahlar üretme peşindeler. Büyük bir silahlanma yarışının içinde bir birlerine üstünlük kurarak sömürü ve egemenlik alanlarını koruma ya da genişletme sevdasındalar... Ve en korkutucusu da, bu silahları kullanacak zihniyete, ahlaka sahip olmaları. Zaten kullanmıyacaklarsa niye üretsinler ki?...Sınırsız bir sahip olma, hükmetme güdüsüne sahip olan egemen zihniyet ve bu zihniyetin sahibi bir avuç insan iktidarlarını, sömürü güçlerini kaybetmemek ve daha da fazlasını elde etmek için büyük çoğunluğun aleyhine her türlü çılgınlığı yapmaktan çekinmeyeceklerini geçmiş ve bugün göstermekte. 25 Eylül 2015 Cuma
Doğanın Çağrısı
Zaman zaman rüzgarın getirdiği bir koku ya da gördüğümüz bir ağaç, bir parça toprak, kölesi olduğumuz şehrin keşmekeşinin içinde belli belirsiz bir şeyler hissettirir bize. Anlam vermekte zorlandığımız bir özleme ya da bir açlığa dair sesler; yüreğimizden ve beynimizin kıvrımları içinden yükselen, engellemeye meyilli olduğumuz bir çağrı.
Dinle Dokun Sev...
Eğer kibrimizden, gem vurulamayan arzularımızdan; zevk ve sefaya, belkide bir lokma ekmeğe kilitlenmiş duyularımızdan uzaklaşıp bir dinginlik içine girebilirsek doğanın içimizde yükselen çağrısını duyabiliriz. Bu sese kulak verip ayağımızı toprağa bastığımızda, ota, çiçeğe, ağaca, suya, bir hayvana dokunduğumuzda ya da gördüğümüzde, bir bütün olarak kokusunu içimize çektiğimizde doğaya ait olduğumuzu anlarız. Bir ışık gözlerimizde, bir tebessüm dudaklarımızda belirir.
21 Eylül 2015 Pazartesi
Tembellik Hakkı / Paul Lafargue
Çalışma hayatının zorlayıcılığında "Tembellik Hakkı" başlıklı bir kitap sanırım herkesin dikkatini çeker. Çok çalışmaktan bizi kurtaracak formüller hep umudumuzdur.Paul Lafargue formüller sunmasa da bu pek çok dile çevrilen, en çok okunan kitaplardan biri olan eserinde, 19. yüzyıl Avrupa'sında kapitalizmin vahşi emek sömürüsünü gerçekleştirdiği ilk dönemlerinde, çalışmanın bir dogma olarak emekçi halkın hayatına girmesini sorguluyor.
Kapitalizm, sermaye birikimi ve kar için burjuva devrimi sırasındaki özgürlük, adalet ve laiklik taleplerini zafere ulaştıktan sonra bir kenara bırakıp işçi sınıfına çalışmanın en kutsal eylem olduğunu benimsetmeye çalışmıştır. Din adamları, burjuva ekonomist ve ahlakçıları bunu sürekli empoze ederken işçi sınıfı da 12-14 saati bulan çalışma süreleri içerisinde büyük bir sömürüye hedef olmuştur.
20 Haziran 2015 Cumartesi
Irkçılık Niçin Bir Hastalıktır?
İnsanoğlu şu ölümlü dünyada birbiriyle didişmekle öyle meşgul ki kıyısından kayıp giden hayatın güzelliklerinden, ona sunduğu nimetlerinden mahrum kalıyor ya da yeterince yararlanamıyor. Ama bu güzelliği ve nimetleri büyük toplum kesimlerinin acıları üzerinden kendine devşiren küçük bir azınlıklık ise oldukça mutlu. Açlık, yoğun sömürü ve savaşlarla insan ve doğa tahrip edilirken hem bu dünyayı hem diğer dünyayı kendilerine cennete çevirmekle meşguller.
Dünya nüfusunun oldukça küçük bir bölümünü oluşturan bu bir avuç insan dünya nimetlerinden nasıl bu kadar çok yararlanır da, büyük çoğunluk niye mahrum kalır? Mahrum kalmakla kalmaz, bu azınlık için kendini yer bitirir, taparcasına bir kulluk için zaman zaman birbiriyle yarışır. Büyük savaşların katili ve kurbanı olmaktan çekinmez. Bedel ödemek adeta bir kader gibi geleceğine yazılmıştır: en ağır koşullarda çalışır iş cinayetlerinin kurbanı olarak bedel öder, çıkar çatışmalarının bir piyonu olarak bedel öder, tüm mücadelesine rağmen gözünün önünde sevdiklerinin çektiklerine karşı çaresiz kalarak bedel öder. Kadınıyla, erkeğiyle, çocuğuyla doğayı da tahrip ederek, büyük felaketlerin mağdurları olmayı kendi elleriyle başarmış olarak efendilerine kulluk etmekten asla vazgeçmez. Ama her zaman kendini akıllı, dürüst, vatanın milletine bağlı, dini bütün, haklı bireyler olarak görürler. Nede olsa bahanesiz kötülük olmaz.
Nasıl başarıyorlar bunu ? İnsanlar kendilerinin ve çocuklarının hayatlarını felakete çeviren bu duruma nasıl düşebiliyorlar ? Nasıl oluyorda kendi varlıklarına düşman olarak yönlendirilebiliyorlar.
İşin sırrı psikolojik bir canlı olan insanı, var olan maddi manevi semboller etrafında sorgusuz bir bağla toplamakta yatıyor. Bu sembollere, farklı toplumsal gruplarla bir çatışma yaratılarak, fanatik bir bağlılığın oluşması sağlanıyor. Düşmanlık ve çekişme arttıkça bu sembollere körüne bağlılık daha da güçleniyor. Tuğlaları nefretle örülmüş, yıkılması çok zor olan bir kale gibi.
Bu semboller bir futbol takımı, bir bayrak olabilir, bir din olabilir, vatan olabilir ama hiç bir zaman insan olmaz. Toplumlar bir birinden nefret eder, büyük bir ırkçılık neredeyse genlerimize işleyecek şekilde bize empoze edilir. Bundan sonrası kolaydır. Bu düşmanlıklar, korkular gerektiği zaman ortaya çıkarılarak insan toplulukları istenildiği gibi yönlendirilir. İnsan insanın, insan doğanın düşmanı olur böylece. Burada haklı olan yoktur sadece güçlü olan vardır.
Oysa insanın bu dünyadaki varoluşuna ne anlam yüklersek yükleyelim temel öğe yaşamını sürdürmek için gerekli kaynaklara ulaşmak, üremek ve kendini koruya bileceği güvenli bir yaşam alanı sağlamaktır. Temel amaç budur. Ne azı ne fazlası. Bu temel amacın gerçekleşmesi için insan zayıf fiziğiyle doğaya karşı ayakta kalabilmek için toplu halde yaşar. Geçmişteki sınıfsız toplumların, ilkel dediğimiz kabilelerin yaşam biçiminden bunu görürüz. Tüm eylemler bahsettiğimiz bu ana amaca hizmet etmek üzere yönlendirilir.
Ta ki üretim ilişkilerinin değişmesi ve teknik gelişmelerle beraber üretimin artması sonucu ortaya çıkan fazla ürünle beraber sınıflı toplumun ortaya çıkışına kadar. Artık çalışmadan tüketen bireyler ve bunların yaşadığı tatlı hayat vardır. Daha sonra ortaya çıkan bu durumun süreklileştirilmesi için bu fazla ürüne el koyan grubun, büyük toplum kitlelerini bir şekil ikna etmesi sürecidir. Yaşamak adına başkası için çalışmak. Kabul görmeyecek bu duruma toplumu ikna etmek için her türlü yöntemin kullanıldığını söylemeye gerek yok.
Farklı toplumsal grupların temel amaçlar yönünden bir biriyle dost kalması gerekirken daha fazla sömürülmek adına küçük azınlığın çıkarları doğrultusunda birbirlerine ırksal, dinsel vb. ayrımcılıklarla düşmanlık beslemesi bırakın insanın, en basit canlının bile yapmayacağı türden bir ahmaklık olarak karşımızda duruyor. Doğamızda olmayan ve tamamen aleyhimize olan bu durumun nedenlerinden biri olan ırkçılığın bu yüzden diğer ayrımcı yaklaşımlarla birlikte bir hastalık olarak tanımlanması gerekiyor.
Dünya nüfusunun oldukça küçük bir bölümünü oluşturan bu bir avuç insan dünya nimetlerinden nasıl bu kadar çok yararlanır da, büyük çoğunluk niye mahrum kalır? Mahrum kalmakla kalmaz, bu azınlık için kendini yer bitirir, taparcasına bir kulluk için zaman zaman birbiriyle yarışır. Büyük savaşların katili ve kurbanı olmaktan çekinmez. Bedel ödemek adeta bir kader gibi geleceğine yazılmıştır: en ağır koşullarda çalışır iş cinayetlerinin kurbanı olarak bedel öder, çıkar çatışmalarının bir piyonu olarak bedel öder, tüm mücadelesine rağmen gözünün önünde sevdiklerinin çektiklerine karşı çaresiz kalarak bedel öder. Kadınıyla, erkeğiyle, çocuğuyla doğayı da tahrip ederek, büyük felaketlerin mağdurları olmayı kendi elleriyle başarmış olarak efendilerine kulluk etmekten asla vazgeçmez. Ama her zaman kendini akıllı, dürüst, vatanın milletine bağlı, dini bütün, haklı bireyler olarak görürler. Nede olsa bahanesiz kötülük olmaz.Nasıl başarıyorlar bunu ? İnsanlar kendilerinin ve çocuklarının hayatlarını felakete çeviren bu duruma nasıl düşebiliyorlar ? Nasıl oluyorda kendi varlıklarına düşman olarak yönlendirilebiliyorlar.
İşin sırrı psikolojik bir canlı olan insanı, var olan maddi manevi semboller etrafında sorgusuz bir bağla toplamakta yatıyor. Bu sembollere, farklı toplumsal gruplarla bir çatışma yaratılarak, fanatik bir bağlılığın oluşması sağlanıyor. Düşmanlık ve çekişme arttıkça bu sembollere körüne bağlılık daha da güçleniyor. Tuğlaları nefretle örülmüş, yıkılması çok zor olan bir kale gibi.
Bu semboller bir futbol takımı, bir bayrak olabilir, bir din olabilir, vatan olabilir ama hiç bir zaman insan olmaz. Toplumlar bir birinden nefret eder, büyük bir ırkçılık neredeyse genlerimize işleyecek şekilde bize empoze edilir. Bundan sonrası kolaydır. Bu düşmanlıklar, korkular gerektiği zaman ortaya çıkarılarak insan toplulukları istenildiği gibi yönlendirilir. İnsan insanın, insan doğanın düşmanı olur böylece. Burada haklı olan yoktur sadece güçlü olan vardır.
Oysa insanın bu dünyadaki varoluşuna ne anlam yüklersek yükleyelim temel öğe yaşamını sürdürmek için gerekli kaynaklara ulaşmak, üremek ve kendini koruya bileceği güvenli bir yaşam alanı sağlamaktır. Temel amaç budur. Ne azı ne fazlası. Bu temel amacın gerçekleşmesi için insan zayıf fiziğiyle doğaya karşı ayakta kalabilmek için toplu halde yaşar. Geçmişteki sınıfsız toplumların, ilkel dediğimiz kabilelerin yaşam biçiminden bunu görürüz. Tüm eylemler bahsettiğimiz bu ana amaca hizmet etmek üzere yönlendirilir.
Ta ki üretim ilişkilerinin değişmesi ve teknik gelişmelerle beraber üretimin artması sonucu ortaya çıkan fazla ürünle beraber sınıflı toplumun ortaya çıkışına kadar. Artık çalışmadan tüketen bireyler ve bunların yaşadığı tatlı hayat vardır. Daha sonra ortaya çıkan bu durumun süreklileştirilmesi için bu fazla ürüne el koyan grubun, büyük toplum kitlelerini bir şekil ikna etmesi sürecidir. Yaşamak adına başkası için çalışmak. Kabul görmeyecek bu duruma toplumu ikna etmek için her türlü yöntemin kullanıldığını söylemeye gerek yok.
Farklı toplumsal grupların temel amaçlar yönünden bir biriyle dost kalması gerekirken daha fazla sömürülmek adına küçük azınlığın çıkarları doğrultusunda birbirlerine ırksal, dinsel vb. ayrımcılıklarla düşmanlık beslemesi bırakın insanın, en basit canlının bile yapmayacağı türden bir ahmaklık olarak karşımızda duruyor. Doğamızda olmayan ve tamamen aleyhimize olan bu durumun nedenlerinden biri olan ırkçılığın bu yüzden diğer ayrımcı yaklaşımlarla birlikte bir hastalık olarak tanımlanması gerekiyor.
2 Haziran 2015 Salı
Seçimde Kime Oy Vermeli ?
Pek çok seçime tanıklık ettim. Ama hiç bir seçim bu yılki milletvekilliği seçimleri kadar anlam ve önem taşımamıştı benim için. Sanırım milyonlarca seçmen için de geçerli bir durum. Umut ve endişenin bir arada olduğu bir ruh haliyle, sosyal medya üzerinden takip ediyor ve bazı paylaşımlarda bulunuyorum. Bu seçimlere atfettiğimiz öneme istinaden buradan bu konuyla alakalı görüş ve fikirlerimi paylaşmak istedim. Öncelikle siyasetin toplumsal yaşam içerisindeki mücadele, çaba ve emeğin yoğunlaşmış hali olduğunu unutmadan bu alanda herkesin var olabilmesi gerektiğini düşünüyorum. Çünkü siyaset yaşadığımız tüm olumsuzlukların sebebi olmakla birlikte bu olumsuzluklardan kurtulmanın da biricik yoludur. Bu nedenle bu alan -ki bu alan bizim şimdimiz ve geleceğimizdir- kendini elit olarak gören bir avuç insanın tekeline bırakılmamalı... Siyaset hayattır ve siyasette var olabilmek hayatta var olabilmek demektir.Bununla birlikte, seçimin tüm heyecanı ve sıcaklığında ortaya koyacağımız görüşlerimiz, tercihlerimiz bir tepkinin değil farklı bir bakış açısının düşünce ufkumuzda yaratacağı olumluluğun hedefi olmalıdır. Çünkü iyinin ve doğrunun peşinde olduğumuzu iddia ediyorsak şunu bilmeliyiz ki doğruya pek çok fikrin senteziyle ulaşabiliriz. Kör ve fanatik olarak bağlandığımız düşüncelerimizle bu senteze ulaşamayacağımız gibi sahte ışıkların peşinde karanlıkta kaybolup gideriz. Bu nedenle farklı düşünceleri dışlamadan dinlemeyi bilmeli, ön yargılardan olabildiğince uzaklaşmalıyız. Beynimiz bir et yığını olmadığı gibi uzaktan kumandalı bir cihaz da değildir. Milyarlarca yıl içerisinde doğanın var ettiği, pek çok veriyi analiz edebilecek güce sahip bir organdır beyin. Küçük yaşamların kısır bir enstrümanı olmaktan çıkıp büyük ve görkemli yaşamların yaratıcısı olmalıdır.
Ülkenin içinde bulunduğu sosyal-politik durumun hiç olmadığı kadar gergin ve kutuplaşmanın hiç olmadığı kadar keskinleştiği bir zaman dilimindeyiz. Sınırlarımızın hemen gerisinde, ateşe verilmiş coğrafyaların sıcaklığı bizi de yakacak noktaya gelmişken, birkaç gün sonra yapılacak olan seçimlerin önemi çok daha fazla artmış bulunuyor.
Dünyadaki pek çok ülke gibi kardeşleşmeyi sağlayamamış bir ülke olarak; kim neyi savunursa savunsun şunu bilmeliyiz ki hiç olmadığı kadar demokrasiye ve barışa ihtiyacımız var. Toplum içinde özgür ve demokratik bir ülke talebinin yanı sıra, güdülmeye alıştırılmış, alışmakla kalmamış bundan mutlu olan, kendisine kulluk edilecek krallar, padişahlar peşinde olan büyük bir halk gerçekliliği de önümüzde duruyor.
Farklı kimliklere, düşüncelere tahammülü olmayan, devletin ve sistemin hakimi olan bir avuç insanın kendi çıkarları için kolaylıkla yönlendirdiği bir toplum olmaktan çıkamadığımız sürece bin bir felaketi ve acıyı üzerimize çekeceğimizi bilmemiz gerekir. Toplum içindeki ayrıştırmalar, düşmanlıklar o toplumun kolay yönetilebilmesi ve yönlendirilmesi için gereklidir. Hayatın pek çok alanında horlanmış, açlığa ve zor hayat şartlarına mahkum edilmiş halk kitlelerinin kendi durumlarına bakmaksızın büyük bir lüks ve sefa içinde yaşayan sistemin temsilcilerine olan bağlılıkları bu ayrıştırmadan beslenen bir fanatizmin sonucudur.
Bu ayrıştırma üzerinden devletin ısrarla topluma dayattığı bir tekçi zihniyet ile karşı karşıyayız. Bir aile içinde bile tek bir düşünce, tek bir davranış kalıbı olmadığı gibi her bir bireyin bir biriyle çelişebilecek arzu ve isteği varken, tekleştirmeyi tümden bir ülkeye dayatmak, farklılıkların karşısına bir direnç noktası koymak ve bu direnç noktasından sistemin devamını sağlamaya çalışmaktır.
Peki önümüzdeki seçimler bahsettiğimiz bu olumsuzluklar üzerinde geniş halk kesimlerinin lehine bir fayda sağlar mı ? Eğer birinci öncelik olarak halklar ve farklı toplumsal kesimler arasındaki sorunların giderilmesini sağlayacak, kardeşliği pekiştirecek politikalarla öne çıkacak bir partinin mecliste güçlü bir şekilde temsili sağlanırsa bu seçimler önemli bir kazanım olacaktır. Çünkü yukarıda bahsettiğimiz üzere sistem tarafından oluşturulmuş toplumsal ayrışmalar Suriye ve Irak örneğindeki gibi çatışmalara zemin hazırladığı gibi, halkın maddi manevi değerlerini kendi çiftliği gibi görenlerin bu düzenlerini sürdürmelerini de kolaylaştıracaktır.
Bu durum ortada iken, yıllardır sistem içerisinde varlıklarını sürdüren partilerin, bahsettiğimiz ayrıştırmalar içerisinde saf tutmaları nedeniyle mevcut problemlerin giderilmesinde bir fayda sağlayacaklarını düşünmüyorum. Bu partilerin tarihteki söylem ve pratikleri arasındaki farklar göz önündeyken, tüm söylemlerinin pratikte takipçisi olan ve bunun için her türlü bedeli ödemekten çekinmemiş bir parti ancak mecliste güçlü bir irade gösterebilir, ki sanırım ülkemizin de buna ihtiyacı var.
Son söz olarak söyleyebiliriz ki; kucaklayıcı politikalar güden tüm aktörlerin, sistem tarafından ısrarla toplum içerisindeki kutuplaşmaların bir parçası haline getirilmeye çalışıldığı bir ortamda en azından çocuklarımız için, eşitliğin ve kardeşliğin hüküm sürdüğü vicdanlı bir ülke ve dünya için ısrarcı olmalıyız.
26 Şubat 2015 Perşembe
Kahramanlar Üzerine Bir Kaç Söz
Hayat ezen ezilen, sömüren sömürülen arasındaki mücadelenin ara renkleri ve ara duraklarında sürüyor. Geçmişten geleceğe uzanan, kesintisiz bir süreç. Bu süreçteki olgulardan biri de, farklı kulvarlarda, farklı coğrafyalarda öne çıkan, sembolleşmiş bireylerin varlığı. Kahramanlaştırılan, büyük bir bağlılığın bazen bağımlılığın objesi olan hatta tanrılaştırılan bireyler; varlığımızı onlara borçlu olduğumuzu, olmasalardı olamayacağımızı düşündüğümüz şahsiyetler. Her iki taraf için de geçerli bir durum. Ama bizi ilgilendiren ezenlerin, sömürgecilerin, zorbaların ve aldattıkları kesimlerin kahramanları değil ezilen, bin bir türlü baskının, zulmün, haksızlığın hedefi olmuş kitlelerin kah pratikte kah teoride öncülüğüne soyunmuş kişilikler.Her ne kadar tarihsel süreç içerisindeki rolleri az yada çok abartılsa da, onları anmak insanlığımız açısından var olan umudumuzu tazelememize yardımcı olabileceğini düşünüyorum; sadece anarak değil anlamaya çalışarak da... Gerçi burada sistem içerisindeki karşıt toplum ve toplumsal yapıların birbiriyle olan çatışmaları nedeniyle pek çok şey gibi bu kahramanlık ve liderlik durumu da güçlü bir şekilde manipüle edilmiş, güçlü olanınki, herkesin kahramanı ve lideri sayılmış, tüm topluma empoze edilmek istenmiştir. Bu durumda nice katil ve zorba kahraman ilan edilirken onlarca fedakar, bilge ve öncü kişilik kendi toplumlarından gizlenmeye çalışılmış, çirkinliklerle yaftalanıp, düşman muamelesi görecek bir algının hedefi olmaları sağlanmıştır. Tamamen etkisiz hale getirilemeyenler ise sistem tarafından kullanılmak, bir rant kapısı ve psikolojik yozlaştırma aracı haline getirilmeye çalışılmıştır. Bu durumda lider gördüklerimizin, kahramanlık atfettiklerimizin durumlarını genel insanlık değerleri açısından tekrar değerlendirmemiz doğru bir tavır olabilir.
Koşullar tarafından belirlenen ve çıkarlar çatışmasının aldatılmışlığında doğru liderlerin - ama bizim değil tüm insanlığın ortak çıkarları açısından- peşinden gitmenin önemi kadar zorluğu da ortadayken, karanlıktaki ışığı görebilmemiz için çıkar ve cehaletin de etkin rol oynadığı ilkel güdülerimizi değil, beynimizi ve yüreğimizi kullanmamız gerekiyor.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
