Kör ve Sağır
Bizi hayata bağlayan duyularımızdır. Doğayla iletişimimizi sağlayarak bizi hayatta tutan özelleşmiş organ ve vücut bölgelerimizin her biri tek başına, yaşamımız için büyük öneme sahiptir. Ama bunların içinde iki tanesine, sanırım hepimizin hem fikir olacağı gibi, iletişimimiz ve buna bağlı olarak hayatımızı idame etmemiz için çok daha fazla gerek duyarız. Bunlar görme ve işitme duyularımızdır. Bunlardan birinin yokluğu ya da eksikliği yaşamı bir kabusa çevirip, bu eksikliğin olumsuzluklarını aşmak için büyük bir mücadelenin gerekliliğine neden olur. Karanlığa gömülmek ya da sessizliğe mahkum olmak...
(Her ne kadar tüm organları sağlıklı olup,hayata karşı kör ve sağır olanların varlığını ayrı bir felsefik, toplumsal değerlendirmenin konusu olsa da anmadan geçmemek gerek.)
Kör olmak, karanlık bir dünyada nefes almaya mecbur bırakıp, şekillerin ve renklerin oluşturduğu muhteşem görsellikten mahrum ediyor insanı. Dünyanın renk ve ışığıyla tanışıp sonradan görme yetisini yitirenler doğuştan bu durumda olanlara göre psikolojik olarak daha zor bir süreci yaşıyorlar. Görememek bireyin hareket kabiliyetini kısıtlayarak başta ekonomik olmak üzere yaşamsal ihtiyaçların karşılanmasında büyük zorluklara neden oluyor.
İşitme duyusunu kaybetmek, yaşamsal aktivitelerin gerçekleştirilmesinde büyük zorluklara neden olmakla birlikte asıl darbeyi bireyin diğer insanlarla olan iletişimine vuruyor. Doğuştan yada küçük yaşlarda ortaya çıkacak bu durum en önemli iletişim aracımız olan konuşma yetimizi de kullanılmaz hale getiriyor. Duyulamıyan sesler tekrarlanamıyor ve lisan öğrenilemiyor.
Bu her iki durumdan biriyle karşı karşıya kalan birey toplumun vurdum duymazlığına, devletin ilgisizliğine rağmen, zorluklar içinde olsa da yaşamını bir şekilde idame ettiriyor.
Bundan daha kötü bir durum ise, ki ben bunun nasıl bir şey olacağını hayal bile edemiyorum, bu iki duyunun da olmaması. Kör ve sağır; karanlık ve sessizlik. Bu dehşet durumun var olabileceğini geçenlerde seyrettiğim başrollerini Uğur Yücel ve Beren Saat'in oynadığı 'Benim Dünyam' isimli sinema filmini izleyince fark ettim ve nasıl bir şey olabileceğini düşünmeye başladım, düşününce ürktüm ve böyle bir durumla karşılaşırsam yaşayabileceğimden emin olamadım. Umarım kimse böyle bir durumla karşı karşıya kalmaz.
Film hakkında ise şunları söyleyebilirim: Dram türünde olan bu filmde bebekken geçirdiği bir hastalık sonucu görme ve işitme duyularını kaybeden bir kız çocuğunun eğitilerek yaşamdan kopmaması için, ailesinin çaresizliğine karşı, bir eğitmenin büyük bir azimle mücadelesini anlatıyor. Körlüğün ve sağırlığın bir arada olmasının getirdiği zorlukları, kişinin psikolojik durumunu etkileyici bir şekilde anlatamamış olsa da bazı farkındanlıkların oluşması için seyredilmesi gereken, Uğur Yücel ve çocuk oyuncu Melis Mutluç'un performanslarıyla öne çıktığı bir film.
Marslı, 2015 yılının son günlerinde seyretme şansı bulduğum kaliteli bir bilimkurgu filmi. Gerek insanoğlunun evrenin varlığı, gelişimi ve geleceğine yönelik bilimsel merakı, gerek dünyamızı talan eden bir sistemin sebebi belli uzaya açılma hırsı ve arzusuyla motive olan uzay araştırmalarının edebiyata ve beyaz perdeye yansımalarını her zaman görebiliyoruz. Mars'a insanlı bir yolculuğun hazırlıklarının yapıldığı bu süreçte "Marslı" filmi de bu kızıl gezegende nelerle karşılaşılabileceği ile ilgili ipuçları sunarken, iyi bir görsellikle gerilim ve heyecan düzeyi yüksek bir film keyfi sunuyor. 
Engin Günaydın'ın hem senaryosunu yazdığı hem de başrolünü oynadığı 'İçimdeki Ses' filmini sıkılmakla sıkılmamak arası bir ruh haliyle izledim. Zaman zaman kahkahalar atarken, bazen de dikkatimin dağıldığını fark ettim. Film hakkındaki yorumlarda iki zıt görüş eşit bir ağırlık kazanmış; ya çok beğenilmiş ya da hiç.
Bazen bir kitap okur ya da bir film izler onu anlamaya, büyük mesajlar, öğretiler, güçlü bir edebiyat görmeye çalışırız. Eğer o eserden dişe dokunur bir anlam çıkaramaz ya da beğenmezsek kendimizde bir eksiklik görür o değerli ve ünlü sanatçımıza karşı kendimizi suçlu bile hissedebiliriz. 
Gülümseyerek aydınlıklar içinde var olduğumuz ve sürekli bu şekilde devam edeceğini düşündüğümüz hayatımız bir anda tepetaklak olup, karanlığa gömülebiliyor. Bu durumda önümüzü göremez, hedefsiz, fırtınada sürüklenen bir gemi gibi kıyıdan kıyıya savrulur,demirleyebileceğimiz bir limandan yoksun kalırız. Önümüzde iki seçenek belirir bu durumda: ya tüm zorluklara karşı direnip hayata tutunuruz ya da pes edip, girdap olup bizi kendine çeken karanlıkta kaybolup gideriz. 
Zaman varoluş ile yokoluş arasındaki yolculuğumuzda bize her şeyin değiştiğini anlatan bir kavram. Bir başlangıcı bir sona bağlayan, üzerinde bir irade sağlayamadığımız zaman üzerine, insanoğlu antik çağlardan beri kafa yormuş ve yormaya devam ediyor.
Mahsun Kırmızıgül'ün Mucize filmini, kendisinin seyrettiğim ilk filmi olması nedeniyle pür dikkat ve birazda heyecanla izledim. Yabancı olmadığımız çoğrafyadan yabancısı olduğumuz bir zaman diliminde geçen bir hikaye olsa da onca yılın çözemediği ve varlığını devam ettirdiği bir yaşam kesiti.
