sevgi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sevgi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Temmuz 2016 Cumartesi

Yaşar Kemal Ne Güzel Yazmış !


"Ben sevgiden, sevinçten söz açmak istemez miyim, delice, çılgınca, içim taşa taşa, bir sevinçten söz açmak istemez miyim? Ben sevinçli adamım. Bu dünya böyle olmasa, böyle kara, karanlık olmasa, ben sevinçten taşar coşardım. Yaradılışım karanlıktan çok aydınlığa, acıdan çok sevince... Ne çare, ne çare ki sevinmek gelmiyor elimden...

13 Aralık 2015 Pazar

Aşk mı Sevgi mi ?

Aşk, anlık bir başlangıçla vuku bulan, tutkuyu ve arzuyu barındıran güçlü bir duygudur.

Aşk sevgi değildir... Kısa süre içerisinde alevlenebilen aşk, karşısındaki bireyi ya da nesneyi sevmek için gerekli olan vakte sahip değildir...Hızlı başlayıp çabuk yok olabilir. Sert, yoğun, acı verici bir hazzın yaşandığı ve akli melekelerin bir kenara bırakıldığı bir süreçtir. Oysaki sevgi tanıyarak, hissederek, özümseyerek oluşan duygu ve kanılarla gelişir ki, bu da görece uzun bir zamanı gerektirir.

Bu yüzden, daha kalıcı ve paylaşımcı olan sevgi içinde aşkı da barındırabilirken, sahip olma arzusuyla koşullanan aşk yalnız ve bencildir. 

28 Haziran 2015 Pazar

Ölen İnsan Biten İnsanlık

Yazılar yazıyor, ırkçılığın, fanatizmin ne olduğunu ve ortaya çıkardığı sorunları dile getirmeye çalışıyoruz. Yaşadıklarımızı görünce buna ne yazının ne sözün fayda edebileceğini düşünmeden edemiyorum. Beraber yaşadığımız binalar, sokaklar, mahalleler, şehirler, ülkeler ve en önemlisi de Dünya. Aynı kökten gelmiş, yeterince geri gidildiğinde istisnasız her kesin aynı ataya bağlandığı bir dünya dolusu insan... Binlerce yılın getirdiği farklılar üzerinden basit bir çıkar döngüsüne alet olup, bir birini kıran insanlar... Her türlü dini, kutsallığı bu kırım için en adi biçim de kullanabilecek zihinsel bozulmaya uğramış insanların estirdiği terör... Ve en acı vericisi de, gizli saklı olmadan vahşetin göz önünde olduğu bir durumda, kendine seven sevilen, anne baba, kardeş, dost diyen ve kendini en kutsal insani değerlerle özdeşleştiren bireylerin, toplumların sadece milliyetçi- ırkçı kirliliklerinin hedefi olduğu için  göz göre göre burunlarının dibindeki kadın, çocuk, bebek katliamına bırakın tepkisiz kalmayı, zil takıp oynayacak kadar sevinebilecek duruma gelmeleri... İnsanlık namına nasıl bir dehşet durumla karşı karşı olduğumuzu varın siz düşünün.

İnsana laik görülen muhteşem bir beyinin en basit bir organizmanın bile düşemiyeceği bir adiliğe, bayağılığa düşmesi insanı mükemmel gören tüm teorileri çöpe atmaya yetecek bir durum. Bu beyinlerin, bu vahşetin kısa zaman içerisinde kendisine ve sevdiklerine yönelebileceği gibi basit bir çıkarımı bile yapamayacak bir duruma düşmesi, insani değerleri ve ahlakı bir yana bırakın, kendi aleyhine olan bu duruma, en azından kendi çıkarı için bile tepki gösteremiyecek bir körlük içinde olması  insanoğlu nereye gidiyor sorusunu önümüze koyuyor.

İnsanın fiziksel ölümünün yanında zihinsel ölümünün de gerçekleştiği bu dönemde unutmayalım ki, "nefret öldürür sevgi yaşatır."


2 Aralık 2014 Salı

Nefret mi ediyorsun ?

Hayatın koşuşturması içinde nefret edilecek, sevilmeyecek 
o kadar çok şey hayatımıza katmışızdır ki, sevgisizlik ve nefret yaşamımızın merkezine oturmuştur. Farkında bile olmadığımız bu durumla, sevgisizliğin kırıp dökmelerinde, yaşayıp gideriz. 

Bireyden bireye yönelik sevgisizliğin yanında asıl korkutucu olan toplumsal sevgisizlik ve nefret etmedir. Toplum olarak nefret ettiğimiz, bu nedenle düşman gördüğümüz düşünceler, kavramlar, farklı toplumlar vardır. Kötü oldukları için nefret ederiz. Sevmediğimiz şey kötüdür zaten ve biz bundan oldukça eminizdir. İyi olan bizler kötülere karşı bizden istenildiği zaman ve istenildiği şekilde hareket edebiliriz. 

Bu çok istekli bir şekilde düşmanlığımızı kustuğumuz şeylerin kötü olduğu fikri bize nasıl aşılanmıştır? Haklarında hiç bir şey bilmediğimiz, hiç bir ilişki geliştirmediğimiz topluluklar, gruplar, düşünceler ve kavramlardan nefretimizin sebebi nedir? Bunun için 
pek çok şey söylenebilir. Sınıfsal, sosyal, psikolojik ve kültürel nedenler ortaya konabilir. 

Ben burada şu olguya değinmek istedim. Bizim birey olarak kendimizi teslim ettiğimiz bu sistemin dönen çarklarına engel olan, sorun çıkaran her şey kötü olarak lanse edilir. Medya ve eğitim kurumlarıyla da toplum bilincine işlenir. Aslında bir avuç egemen için sorun teşkil eden her şey hedeflenerek, tüm emekçi halkın düşmanlığına mazhar olur. Bize de, ezilmişliğimiz de bu düşmanlıklara dört elle sarılıp, kendimize önem atfederek, bir çok felakete imza atmak kalır.

Bizi öyle tepetaklak ederler ki gerçek dostlarımıza bile düşman gözüyle bakarız. 

Bu durumda yapmamız gereken beynimizi emir komuta işleyişinin basit bir aracı olmaktan kurtarıp, gerçek işlevini yerine getirebilecek pozisyona sokmamız. Doğruya ulaşmamızın yolu farklılıkları, muhtelif fikir ve düşünceleri özgür irademiz ile, beynimizi kullanarak analiz etmemizdir. Tabii ki insanlığın bir parçası olarak doğruya, iyiye ulaşmak gibi bir kaygımız varsa. 


Unutmayalım ki, gelecek, iyiye doğru düşmanlıklar üzerinden değil, dostluklar üzerinden evrilecektir..